W średniowieczu był to majątek rycerski, potem szlachecki. W 1667 roku jego właścicielem został Mikołaj Tulibowski, a w 1738 roku należał do Augusta Gąsiorowskiego, a następnie przeszedł do Klemensa Łempickiego. Od 1874 roku majątek Czerniewice należał do rodziny Modrzejewskich. W 1862 roku otwarto linię kolejową: Toruń – Otłoczyn granica zaborów Alexandrowo – Warszawa, która przecięła ziemie należące do majątku. Pod koniec XIX wieku na terenie majątku dworskiego odkryto źródła wód mineralnych (solanki jodowo–bromowe) o mniejszym stężeniu niż solanka ciechocińska. Do 1920 roku, gdy Ciechocinek, był oddzielony od Torunia granicą, Czerniewice ze źródłem leczniczej solanki były dla torunian ulubionym miejscem wypoczynku. Dobre przyjęcie gości zapewniała restauracja z krytym tarasem i widokiem na Wisłę. W 1898 roku otwarto zakład kąpielowy. W 1907 roku w letnie niedziele do Czerniewic dowoziło gości aż pięć toruńskich parowców z muzyką. W okresie międzywojennym powstało uzdrowisko dla kilkunastu kuracjuszy. Zakład powstał dzięki inicjatywie ówczesnego właściciela majątku Józefa Modrzejewskiego, w sąsiedztwie lasów iglastych porastających wydmowe tereny Puszczy Bydgoskiej. Likwidacja po pierwszej wojnie światowej granicy między Toruniem i Ciechocinkiem położyła kres popularności Czerniewic.